Gdzie

Niebo szare bardziej niż rzeczywistość wisi ciężko, nie chcąc spaść, dmie w ulice zimnym wiatrem, tańczą brudne liście. Obserwuje z chłodnego, marmurowego parapetu jak ludzie przelewają się przez ulicę, wydeptując chodniki z punktu A do B.

Ja wiszę w swoim punkcie krytycznym, opierając czoło o zimną szybę, która nie studzi nic, światła rytmicznie odbarwiają się z jednego koloru w drugi, zielone, pomarańczowe, czerwone, zielone, pomarańczowe, czerwone, zielone, pomarańczowe, czerwone i tak bez końca. Autobus wypluwa pasażerów na przystanku i zaraz kolejni pakują się do jego ciepłego wnętrza, wypełnionego błotem pośniegowym i zmieszanym zapachem ludzkiego potu, perfum i innych znaków, według których tu ponoć jest jakieś życie.

Czego nauczył mnie rok 2015?

I rok 2015 dobiegł końca. Tuż przed sylwestrem, kiedy wiele osób poddawało się końcoworocznej gorączce, ja siedziałam w oknie i w spokoju, a nawet znużeniu przypatrywałam się przelewającym się na ulicy, za moim oknem ludziom. Cieszyłam się, że ten rok już się kończy, przypominając sobie go, nie miałam odczucia, że był dobry, był raczej marny, jednak jak zaczęłam się głębiej nad tym zastanawiać, doszłam do wniosku, że w zasadzie nie był też zły, był trudny, jednak wiele mnie nauczył.

Końcoworoczny pesymizm

Powoli zbliża się koniec roku, dziewczyny te mniejsze i większe już od wczoraj szukają kreacji na sylwestra. Widzę ich bieganinę przez okno, kiedy na złamanie karku i  obcasów biegną do galerii. Ja planów nie mam żadnych na tę szczególną noc, która jest jak każda inna. Może kupię wino i będę się gapić w noc, przecież tak dobrze się znamy, gapiłyśmy się sobie w oczy nie raz.

Mroźne powietrze głaszcze mi twarz, kiedy wychodzę na dwór, wszyscy łapią ostatnie dni 2015, ja spokojnie patrzę, jak ten rok przemija. Niech już się skończy. Mijam znajome kamienice i w bramach znanych żulów, którzy już nawet nie podchodzą po kolejne 2 złote (na chleb).

5 facetów z którymi nie chcesz się spotykać

Czy nasi byli świadczą cokolwiek o nas?

Zupa krem z cukinii

Nie zdążyłam zostać mamą – czyli najbardziej beznadziejna i wkurwiająca kampania, jaką ostatnio widziałam.

Seks na pierwszym spotkaniu? Czy z tego może coś wyjść?

Freelancer – praca marzeń?

Wiosna, słońce, radość – czyli przegląd marcowej prasy

Instamix listopad

Dziś zupełnie niezobowiązująco i weekendowo, nic do czytania i rozmyślania,oglądamy mix zdjęć i podziwiamy nowy wygląd bloga, nieskromnie pochwale się, że wszystko wykonałam zupełnie samamix,a:)


Podobają się Wam zdjęcia? Zapraszam do obserwacji mojego konta na Instagramie - KLIK

on the road

Witajcie!

Podczas ostatnich kilku dni miałam trochę więcej luzu, skupiłam się na blogu. Co jakiś czas, nachodzi mnie taka refleksja co do Panikary, że strona mogłaby być jeszcze lepsza, że to nie jest jeszcze maksymalnie zadowalający mnie efekt. Zastanawiam się potem, co mogę zmienić, zmieniam i jestem zadowolona, mija jakiś czas, najczęściej jest to miesiąc, dwa, trzy i znowu czuje lekki niedosyt i zabawa zaczyna się od nowa :)